กาญจนา: หวัดดีวิทย์ เมื่อวานไปไหนมา?
Kanjana: Hi Wit, where were you yesterday?
วิทย์: ผมมาโรงเรียนไม่ได้เพราะไปงานศพของลุง
Wit: I couldn't come to school because I was at my uncle's funeral.
กาญจนา: เสียใจด้วยนะ แล้วเธอเป็นไงบ้าง?
Kanjana: Oh, I'm sorry to hear that. How are you coping?
วิทย์: ผมว่าผมไม่เป็นไรนะ ผมไม่สนิทกับลุงเท่าไร
Wit: I'm doing okay I guess. I wasn't very close to him.
กาญจนา: อย่างนั้นหรือ? น่าเสียดายเนอะ
Kanjana: Really? That's a pity.
วิทย์: ใช่ แต่เขาไม่ค่อยได้มาหาเรา ถึงจะอยู่ใกล้ ๆ ก็เถอะ
Wit: Yes, but he hardly visited us, even though he lived close by.
กาญจนา: ทำไมล่ะ?
Kanjana: Oh why not?
วิทย์: ไม่แน่ใจเหมือนกัน หลังจากลุงเสีย พ่อผมก็เปรยว่าสงสัยพี่ชายที่เสียไปจะไม่ชอบเขาสักเท่าไร แต่ผมคิดว่าลุงเองก็คงยุ่งอยู่กับเพื่อนนะ เพราะมีคนมาร่วมงานเต็มเลย
Wit: Not sure. After he died my father expressed doubt that his late brother liked him much. I also think he was busy with his own friends, because there were a lot of people at the funeral!
กาญจนา: ก็น่าจะจริงนะ
Kanjana: Well, that explains a lot!
