วิลาวัณย์: หวัดดี มัลลิกา ไปเชียงใหม่มาเป็นไงบ้าง?
Wilawan: Hello Manlika. How was your trip to Chiang Mai?
มัลลิกา: ไม่ค่อยดีเท่าไหร่!
Manlika: Not so good!
วิลาวัณย์: อ้าว เกิดอะไรขึ้นเหรอ?
Wilawan: Oh, what happened?
มัลลิกา: พ่อฉันไม่ยอมมากรุงเทพฯ ด้วยนะสิ
Manlika: My father refuses to come to Bangkok with me.
วิลาวัณย์: อ้าวเหรอ ทำไมล่ะ?
Wilawan: Oh dear. Why?
มัลลิกา: พ่อบอกว่ายังไม่พร้อม แต่แค่ดูแลตัวเองก็แทบจะไม่ไหวแล้วนะ
Manlika: He says he isn't ready yet. But he is hardly able to take care of himself.
วิลาวัณย์: ท่านอายุเท่าไหร่เหรอ?
Wilawan: How old is he?
มัลลิกา: 86 ปีแล้วล่ะ
Manlika: 86 years.
วิลาวัณย์: ให้ท่านอยู่บ้านคนชราในเชียงใหม่ไม่ได้เหรอ?
Wilawan: Can't he go to a nursing home in Chiang Mai?
มัลลิกา: ที่เชียงใหม่ไม่มีหรอก
Manlika: No such thing in Chiang Mai.
วิลาวัณย์: งั้นตอนนี้เธอจะทำยังไง?
Wilawan: So what are you going to do now?
มัลลิกา: ฉันอาจจะต้องกลับเชียงใหม่
Manlika: I might have to go back to Chiang Mai.
วิลาวัณย์: สามีเธอจะต้องไม่ชอบแน่ ๆ!
Wilawan: Your husband won't like that!
มัลลิกา: ฉันก็ไม่ชอบเหมือนกัน! ฉันชอบอยู่กรุงเทพฯ มากกว่า!
Manlika: Neither do I! I prefer to live in Bangkok!
