นิตยา: สบายดีไหมปกรณ์? ทำไมคุณเดินเขยกอย่างนั้นล่ะ?
Nittaya: How are you, Pakorn? Why are you limping?
ปกรณ์: สวัสดี นิตยา! ผมทำข้อเท้าแพลงตอนเล่นแบดมินตันน่ะ
Pakorn: Hi Nittaya! I injured my ankle while I was playing badminton.
นิตยา: ตายจริง! เจ็บแย่เลย!
Nittaya: Oh dear! That must have hurt!
ปกรณ์: ใช่ มันบวมมากเลย
Pakorn: Yes, and it swelled up badly.
นิตยา: ฉันก็เกือบทำข้อเท้าหักตอนเล่นแทรมโพลีน!
Nittaya: I nearly broke my ankle on a trampoline!
ปกรณ์: ใช่ มันเกิดขึ้นได้เสมอเวลาเล่นแทรมโพลีน ผมก็เคยข้อเท้าแพลงตอนเล่นแทรมโพลีนครั้งหนึ่ง คุณต้องผ่าตัดหรือเปล่า?
Peter: Yes, that happens often with trampolines. I also sprained my ankle on a trampoline once. Did you need surgery?
นิตยา: ไม่ แต่ฉันใส่รองเท้าส้นสูงไม่ได้อีกเลย ดูเหมือนมันจะไม่หายขาด แต่มันก็เป็นความผิดของฉันเอง ตัวฉันหนักเกินไปที่จะเล่นแทรมโพลีน!
Nittaya: No, but I can't wear high heels anymore. It seems it never healed up properly. But it was my fault. I'm too heavy for trampolining!
ปกรณ์: งั้นเหรอ คุณเล่นกีฬาหรือเปล่า?
Pakorn: I see. Do you do sports?
นิตยา: เปล่า
Nittaya: Not really.
ปกรณ์: คุณอยากเล่นแบดมินตันกับเราไหม? เราเล่นกันทุก ๆ วันจันทร์
Pakorn: Would you like to play badminton with us? We play every Monday.
นิตยา: อยากสิ!
Nittaya: I would love to!
ปกรณ์: โอเค เยี่ยมไปเลย! เราเล่นตอนบ่าย 3 ถึง 5 โมง ที่ "Finsbury Leisure Centre" นะ
Pakorn: OK great! We play from 3 to 5pm at the "Finsbury Leisure Centre".
นิตยา: โอเค! ฉันขอยืมไม้คุณได้ไหม?
Nittaya: OK got it! Could I borrow a racket from you?
ปกรณ์: ได้สิ! เรามีหลายอัน แล้วเจอกันนะ!
Pakorn: Sure! We have plenty. See you then!
นิตยา: แล้วเจอกันค่ะ!
Nittaya: See you!
