อนันต์เลิกงานกลับถึงบ้าน
Anan comes home from work.
อนันต์: หวัดดีจ้ะ!
Anan: Hello!
จันจิรา: หวัดดีค่ะที่รัก เป็นไงบ้างคะ?
Janjira: Hello darling. How are you?
อนันต์: เหนื่อยครับ
Anan: Exhausted.
จันจิรา: คุณจำธิดารัตน์ได้มั้ยคะ?
Janjira: Do you still remember Thidarat?
อนันต์: ธิดารัตน์เหรอ? อ๋อ จำได้สิ ผมไม่ได้คุยกับเธอมาเป็นปีแล้ว
Anan: Thidarat? Oh, yes. I haven't talked to her for ages.
จันจิรา: ฉันเพิ่งคุยกับเธอทางอินเทอร์เน็ต
Janjira: Well, I found her through the Internet.
อนันต์: เธอเป็นไงบ้าง?
Anan: How is she?
จันจิรา: ตอนนี้อยู่ที่โปรตุเกส
Janjira: She lives now in Portugal.
อนันต์: โปรตุเกสเหรอ? ดีจัง
Anan: Portugal? Nice.
จันจิรา: ใช่ค่ะ เธออยู่แบบพึ่งตัวเองมากเลย มีแหล่งน้ำและเครื่องจ่ายไฟเอง
Janjira: Yes. She lives very independently there. Own water and power supply.
อนันต์: ผมอยากไปอยู่แบบนั้นบ้าง!
Anan: I'd love to live like that!
จันจิรา: แต่ก็เสี่ยงนะคะ เธอเล่าว่าเกือบถูกไฟคลอกตาย
Janjira: Well, it has its risks. She said that she almost got killed in a fire.
อนันต์: จริงเหรอ? เกิดอะไรขึ้น?
Anan: Really? What happened?
จันจิรา: อุบัติเหตุจากตะเกียงน้ำมันก๊าดน่ะค่ะ!
Janjira: Apparently an accident with a kerosene lamp!
อนันต์: คุณพระช่วย!
Anan: Goodness me!
จันจิรา: ค่ะ ฉันก็ตกใจเหมือนกัน
Janjira: Yes, I was shocked too.
อนันต์: เราน่าจะไปเยี่ยมเธอที่โปรตุเกสกันนะ
Anan: We should visit her in Portugal.
จันจิรา: ก็ดีนะคะ!
Janjira: Good idea!
