ปริญญา: หวัดดีนิศา! สบายดีมั้ย?
Parinya: Hello Nisa! How are you?
นิศา: หวัดดีปริญญา! ฉันสบายดี ขอบคุณนะ! แล้วคุณล่ะ พักหลังไม่ค่อยได้เจอกันเลย สบายดีมั้ย?
Nisa: Hello Parinya! I'm okay, thank you! What about you? Haven't seen you lately. Is everything all right?
ปริญญา: ตอนนี้ดีแล้วล่ะ แต่ผมผ่าตัดเมื่อเดือนที่แล้ว และต้องอยู่บ้าน 2-3 สัปดาห์หลังผ่าตัด
Parinya: Well, it is all right now, but I had surgery last month and had to stay home for a couple of weeks after that.
นิศา: อ้าว เกิดอะไรขึ้นเหรอ?
Nisa: Oh, what happened?
ปริญญา: เป็นไส้ติ่งอักเสบน่ะ
Parinya: I had appendicitis.
นิศา: ปวดมั้ย?
Nisa: Were you in pain?
ปริญญา: ปวดสิ ไม่เคยปวดอะไรแบบนั้นมาก่อนเลยในชีวิต
Parinya: Yes, I've never had such intense pain in my life.
นิศา: ฉันคิดว่าไส้ติ่งอักเสบเป็นเฉพาะในคนหนุ่มสาวเสียอีก
Nisa: I thought appendicitis happens to younger people.
ปริญญา: ใช่ ไม่ค่อยเกิดกับคนรุ่นผมหรอก
Parinya: You are right, it does not happen often at my age.
